سلام دوستان.

اوّل یه خبر خوش بدم. به لطف خدای متعال و دعای شما دوستان، حال مادر بزرگوار دوست عزیزم بهتر شده و از بیمارستان مرخصشون کردند.

ان شاءالله همۀ مریضها هر چه زودتر سلامتی کامل خودشونو به دست بیارن.

برای این پست تصمیم گرفتیم که یه گریزی بزنیم به طنزپردازان امروزی. چون اگه بخوایم به ترتیب بیایم جلو، هیچ وقت نوبت به امروزیا نمی رسه. خوب این طفلکا هم گناه دارن!(خدا از سر تقصیرات همه بگذره!)

برا این پست ما یه پارتی بازی کردیم و رفتیم سراغ آقای مهدی استاد احمد.

سلام علیکم.

از اینکه دیر به دیر به روز می کنیم عذر می خوام. حقیقتش چند روز پیش می خواستم به روز کنم، منتها مشکلی پیش اومد که نشد. مادر دوست عزیزم سعیده ناخوش هستن و در بیمارستان بستری شدن. از طرفی ناراحت دوستم عزیزم هستم، از طرفی هم درگیر تحقیق و درس و کارای دیگه و خلاصه دست تنها شدم و سرم خیلی خیلی شلوغه. اینه که نمی تونم به روز کنم. به همین خاطر از همۀ شما عذر میخوام و خواهش می کنم برای سلامتی مادر دوست عزیزم دعا کنید.

الّلهمّ اشف کلّ مریض.

خوب میرم سراغ معرّفی یکی دیگه از طنزپردازان محترم: پرویز خطیبی نوری

(ببخشید که عکسی از آقای خطیبی نوری پیدا نکردیم. هر کس عکسی از ایشون داره بفرسته تا ما هم بذاریم)

پرویز خطیبی نوری، نوۀ دختری میرزا رضای کرمانی بود که در اواخر سلطنت رضا شاه فعّالیّت مطبوعاتی خود را به طور جدّی، با سرودن اشعار طنزآمیز در روزنامۀ توفیق شروع کرد. ولی بیشتر شهرت خود را مدیون سرودن تصنیفها و ترانه های فکاهی بود که اغلب به صورت پیش پرده در تئاترهای آن دوره توسّط حمید قنبری، مجید محسنی، جمشید شیبانی و دیگران اجرا و از رادیو پخش می شد.از سال 1322 در رادیو تهران به نوشتن نمایشنامه و ترانۀ فکاهی پرداخت که از آن میان می توان نمایشنامۀ قوام السّلطنه و  اکبر خان و  ملّی شدن صنعت نفت و رادیو بی بی سی و غلام یحیی پیشه وری را نام برد. پس از کودتای 1332، اجازۀ ادامۀ همکاری با رادیو را نیافت. در 1340 به عنوان نویسنده و تنظیم کنندۀ برنامه های «صبح جمعه» به رادیو بازگشت و پس از چهار سال شخص هویدا از ادامۀ همکاری او با رادیو جلوگیری کرد. در 1352، سریال هردمبیل را برای تلویزیون ساخت که با آن به طور رسمی مخالفت شد. در آبان 1328 اوّلین شمارۀ هفته نامۀ حاجی بابا را با خطّ مشی فکاهی ــ انتقادی منتشر ساخت که تا کودتای 28 مرداد ادامه یافت و صد و هفتاد و سه شماره از آن چاپ شد که به تیراز پنجاه هزار نسخه در هفته نیز رسید که درآن زمان تیراژ قابل توجّهی بود. وی پس از کودتا دستگیر و زندانی شد و پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تا مدّتی انتشار حاجی بابا را ادامه داد.

بگم یا نگم

می خوام نماینده بشم                             ــ بشم یا نشم؟

وکیل آینده بشم                                       ــ بشم یا نشم؟

برم تو مجلس بشینم                                ــ برم یا نرم؟

گل از تو باغچه ش بچینم                           ــ برم یا نرم؟

می خوام بگم من عاقلم                            ــ بگم یا نگم؟

رأی زیاد می خواد دلم                               ــ بگم یا نگم؟

ــ کارت چیه؟                                           ــ بشین و پاشو

ــ به درد ما نمی خوری                              یه راه بهتری برو

کاری که ثمر داشته باشه                           واسه ما اثر داشته باشه

می خوام که سرپرست بشم                      ــ بشم یا نشم؟

صاحب هر چی هست  بشم                         ــ بشم یا نشم؟

می خوام برم به پشت میز                            ــ برم یا نرم؟

واسه خودم بشم عزیز                                 ــ برم یا نرم؟

می خوام که هر لحظه بگم                            ــ بگم یا نگم؟

من همه کاری بلدم                                     ــ بگم یا نگم؟

ــ کارت چیه؟                                            ــ خطّ و نشون

برای این، برای اون                                      تخصّصم تو این کاره

ــ خوب برو مانع نداره                                   برات ترقّی میاره.

در آخر باز هم از همۀ شما دوستان خواهش می کنم برای سلامتی مادر گرامی سعیده دعا کنید.

سلامت و پیروز باشید

خدانگهدار

سلام.

بی هیچ مقدّمه ای می ریم سراغ زندگینامۀ پدر کاریکلماتورنویسی

نام: پرویز

نام خانوادگی: شاپور

نام مستعار: کامی، کامیار، مهدخت

تولّد: 1302 قم

وفات: 1378

نام فرزندان طبع: کاریکلماتور(3 جلد)، با گردباد می رقصم، موش و گربۀ عبید زاکانی، تفریحنامه(با بیژن اسدی پور)، فانتزی سنجاق قفلی

سلام.
با تأخیر خیلی زیاد و با شرمندگی فراوان سال نو رو خدمت همه ی شما بزرگواران تبریک عرض می کنم و سال خوب و خوش و همراه با موفّقیّت و سلامتی براتون آرزو می کنم.
خدمت دوستان عزیزی از کم پیدایی ما ناراحتن و می گن کجایید عرض کنم من مدّتیه که به اینترنت دسترسی ندارم. کافی نت؟ حرفشم نزنید. خلاصه باور کنید دلم برا همه چیز، وبلاگ، نوشتن زندگینامه ی بزرگانی که حقّ زیادی گردنمون دارن، خوندن کامنتای گرم و بعضاً پر از تیکّه ی شما که واقعاً بخش جذّاب وبلاگمونه و من خیلی دوستشون دارم و ... تنگ شده بود. امّا چه می شه کرد. باید همین وضعو تحمّل کرد. نهایتاً هفته ای دوبار (شنبه ها و سه شنبه ها) بتونم بیام. مصیبتها و گرفتاری های زیادی داریم که ان شاءالله اون خدای مهربونی که این مشکلات رو برای امتحانمون به وجود آورده خودشم کمکمون می کنه که حلّشون کنیم. من که نمی تونم بیام. سعیده هم دست تنهاست. برا همین سخت می شه آپ کرد. این چند وقت که عید بود و رفته بودیم ددر!

ببخشید. اجازه بدید چند لحظه...

بله. داشتم وبلاگ جناب آقای محمّد زرویی نصرآباد رو می خوندم. خدارو هزاران مرتبه شکر می کنم که استاد مسلّم طنز ایران، استاد ابوالفضل زرویی نصرآباد الحمدلله سلامتی خودشونو به دست آوردن. خیلی خوشحالم. ان شاءالله همیشه سلامت باشند.

خوب می گفتم. و امّا مطلب بعدی. خدمت دوستان عزیزی که ازم خواستن مطالبی رو در مسنجر بهشون بگم. متأسّفانه من فعلاً مسنجر ندارم. حالا هر موقع نصب کردم براتون می نویسم. در ضمن، دوست عزیزی که خودتو معرّفی نکردی و برام پیام خصوصی گذاشتی، ببین عزیزم، به فرض هم که این اتّفاق افتاده باشه. خوب که چی؟ من زیاد از این بشر دل خوشی ندارم. حالا برم تحقیق کنم ببینم که ...؟! همونطورم که گفتم من مسنجر ندارم. از اینکه با این لحن باهات صحبت کردم عذر می خوام. بیشتر هم به این دلیل بود که خودتو معرّفی نکردی. من اصلاً خوشم نمیاد کسی خودشو معرّفی نکنه و یا با اسم مستعار خودشو معرّفی کنه. نوشتی یکی از دوستانت. خوب دوستای من همه شون اسم دارن.

باز هم از همگی عذر می خوام.

راستی یه دلیل دیگه ای که ما دیر به دیر آپ می کنیم اینه که بعضی از طنزپردازان محترم (با عرض پوزش) بدقول تشریف دارند. از پارسال تا حالا سه چهار نفر از این بزرگان قول دادن که فردا و یا هفته ی آینده بیوگرافیشونو بدن و هنوز نه فردا شده و نه هفته ی آینده. جا داره اینجا و در سال جدید، ابتدا از کسانی که در امر نوشتن زندگینامه ها بهمون کمک کردن تشکّر زیاد بکنیم.

جناب آقای محمّد زرویی نصرآباد، سرکار خانم رویا صدر، جناب آقای محمّد جاوید، جناب آقای ابوالقاسم صادقی و جناب آقای مهدی استاد احمد که در امر نوشتن بیوگرافی کمک شایانی بهمون کردن و می کنن و سایر عزیزانی که با همراهیشون موجب دلگرمی و قوّت قلب ما می شن و مارو برای ادامه ی مسیر تشویق می کنن(اسم نمی برم. چون می ترسم حتّی یک نفر خدا ناکرده از کی بورد بیفته و سرش بشکنه و ما هم شرمنده ی اخلاق ورزشکاریش بشیم!) خوشحالم که این وبلاگ رو فراموش نکردید و نمی کنید. ازتون خواهش می کنم که مارو از دعای خیرتون فراموش نکنید.

خیلی دلم براتون تنگ شده بود و خیلی حرفا داشتم. ولی از ذوقم که بعد قرنی اومدم اینجا نصفش یادم رفت!

پیروز و پایدار و کامروا باشید و از نعمت ارزشمند سلامتی بهره مند.

یاعلی و خدانگهدار

مدتی بود که طلسم شده بودیم. امان از این جادوگران! دم عیده و همه جا کار زیاده.

اینه که ما دو نفرم مجبور شدیم مثل همه شما به اندازه شونصد نفر کار کنیم.

اِ گفتیم عید. یه نفس عمیق بکشید. بوی بهارُ استشمام می کنید؟

بیدار شدن طبیعت از خواب زمستونی چقدر زیباست.

زیباتر است که آغاز این زیبایی با ولادت ناجی تمام عالم از جهل، تاج سر عالمیان،

حضرت محمد(ص) مصادف شده است.

عید باستانی نوروز بر تمام کسانی که خونه دلشونو مثه محل زندگیشون

غبارروبی کردن و کینه هارو از دلشون بیرون ریختن مبارک باشه.

برای همه شما سال پر خیر و برکت و خوبی رو آرزو می کنیم.

موقع سال تحویل دعا برای ما فراموش نشه لطفاً البته دعای خیر. . .

     نوروزتون مبارک

و اما . . .

قرارمون بود این پست از آقای محمد جاوید براتون مطلب بنویسیم

تا هم شما با ایشون آشنا بشین بیشتر هم ما، پس با کمال تشکر از

ایشون شمارو دعوت می کنیم به خوندن بیوگرافی ایشون از زبون خودشون:

محمد جاوید

پنجاه و یک ساله این سر وامونده را به روی تنه ام یدک می کشم.

اولین جیغ بنفشم را توی شیراز زدم (آبان ۱۳۳۵) ولی توی شهر لار (استان فارس)

شیر خوردم (البته نه از نوع پاستوریزه اش)، گاگله کردم و بعد به مدرسه و دبیرستان رفتم.

از نوجوانی سرم بوی بیت و مصراع می داد (به جای قورمه سبزی).

یک چیزایی مثلاً به عنوان شعر می گفتم و مجله دختران و پسران اون موقع هم اونارو میچاپید.

یه سالی هم که رفته بودم مشهد مشدی بشم سر از دانشگاه فردوسی در آوردم(۱۳۵۳)

و شروع  کردم به جُستن دانش حالا نجور و کی بجور.

توی دوره دانشجویی ضمن اینکه سرم بوی قورمه سبزی می داد کمی تا قسمتی

 هم بوی شعر و شاعری از اون به مشام می رسید ولی هنوز نرسیده و کال بود.

یک چیزایی هم اون وقتا گفتیم که خیلی زیاد نیست و خلاصه می شد

در سر به سر استاد یا رفقا گذاشتن و یا برای یادگیری بهتر دروس سخت شعر گفتن.

عجیب بود که در دوران سربازی یا همان اجباری خودمان (۱۳۶۱) در گیر و دار حمله

بیت المقدس و رمضان صدای توپ و تانک ها نتوانست مغز مرا تکان داده و جوی باریک

شعرم را حتی تبدیل به نهری کند اما زلزله شش و چند ریشتری بم این وظیفه مهم را انجام داد.

البته مقصر تانک و توپ ها نبودند چون آن موقع حال و هوای مغز ما چیز دیگری بود.

 همان طور که گفتم اون چیزی که باعث شد مخم تکون بخوره و میزان شعر خون

 من رو بالا ببره تکون خوردن بم بود (۱۳۸۲).

باور کنید مخم مثه بم لرزید و هی ازش شعر تراوش کرد.

البته شاید اثر این زمین لرزه در به کار انداختن موتور مغزم بی ارتباط با رشته

تحصیلی ام که زمین شناسی است نبوده !! خدا می دونه این تراوشات

ادیبانه هنوز ادامه داره و تا حالا اگه چشم نخورم !! حدود ۶۵۰۰ بیت (اشعار طنز و جد)

 از آن تراویده که خوب و بدش رو نمی دونم و ما در هم می فروشیم و جدا کردنی نیست.

از بس دوستان اصرار و ما انکار کردیم که گزیده اشعارم را بچاپم بالاخره همین چند ماه

پیش اونو چاپیدم و نامش رو گذاشتم " گلستان جاوید " که حتماً عزیزان بخرند و بخوانند

که از نان شب واجب تره. این بنده طناز عضو انجمن طنز فارس و حوزه هنری شیراز هم

هستم و در حال حاضر علاوه بر سرودن اشعار جد (غیر طنز) کار طنز همه انجام می دهم

که بعضی از مطبوعات از جمله:

خبر جنوب (شیراز) - اطلاعات هفتگی (تهران) - میلاد لارستان (لار) -

عصر مردم (شیراز) - سبحان (شیراز) - ندای هرمزگان (بندرعباس) -

 مرجان جنوب (بندرعباس)  هم آن ها را می چاپند. تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.

تا شقایق هست . . .

تا شقـــایق هست ما رد می کنیم

در نظارت سعی ممتـــــد می کنیم

راه آن ها را کـــــه از مــا نیـــستنـــد

با کمـــال معــــذرت ســـد می کنیم

جای هر کس نیست کرسی های ما

پس در آن وسواس بی حد می کنیم

با نَــــخود قــــهریــــم تا روز ابـــــــــد

با خودی ها رفت و آمـــــد می کنیم

با مخــــالف اهــــل شوخی نیستیم

جان من آیا بگــــــو بــــــد می کنیم ؟

تا ســـر کاریــــــم بــــــاید کـــــار کرد

بر ورود اصــــلحاــــن اصــــرار کـــــرد

در عـــوض باید کمـــــی تا قسمتی

مابقــــی را کلــــهم انکـــار کـــــــرد

بعد هــــم با چانه و با ضــــرب و زور

"بعضیـــــا" را داخــــــل آمـــــــار کرد

راه رشــــــد بعضی از ما بهـــــتران

با تســـــاهل یک کمی همــوار کرد

باید اصـــــلح را وکـــــالت داد و بس

غیر اصـــــلح را گِـــــل دیــــــوار کرد

چون که تائیــــــدیم باید جـــــار زد

وعـــــده ها را بر در و دیــــــــوار زد

من همان هستم که شیر سیستان

گـــرز را بـــــــــر دیــــــــو لاکـــــردار زد

این شــــــعار انتخــــــابات من است

مفســــدان را باید از نــــــــــو دار زد

از برای حـــــــل و فصـــــــل مشکلات

مشـــــت را بر پــــــوز استــــــکبار زد

بعد از آن "جـــــــاوید" را نفــــرین نمود

تا که شــــــاید چـانه اش را مــــــار زد

پیروز و شاد و پایدار باشید

یاعلی خدانگهدار

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحيم